يادگاري از ايام دانشجويي

اي كميــته انضباطـــي چيــستي؟      

بهر خدمت به كه ها وكيـــستـي؟

                                                      كز سر ما خواب را هي مي بـري    

                                                      به گمانت از خدا هم ســر تـــري؟

اي نماينده ي  بي چـــــون خــــدا           

توي دانشگاه  سيـــن و واو و بــــا*

                                                      پســــري گــــويد اگر بــه دختـــري   

                                                      الســـلامـــون و عليــــكم يـــا زري  

آسمـــان كـــــه نرسيده بـــه زميـــن         

 اي قشــــنگ تيـــز هـــوش و نازنين

                                                      مقنــعــه ي  يـــك نفـــر گــر باد زد            

                                                      بــهــر او بـــايـــد چــــرا اخطــار زد؟

زاهدانست باد وطوفان هم كه هست    

با خـــدا هم مــــي توان پيكــاربست؟

                                                     دو نفــر بـــا جنــس هـاي متضـاد               

                                                     ده قــدم مسيـرشـان يكـي فتـاد

بهـــــــرشــــان فــــــورا جريمـه ننـويس               

عــــاري از هــــرگــــونه بيمـــه ننـويس

                                                      شايـد آنجا يك اتـوبان بـوده است       

                                                      یك طـرفه آن خيــابان بوده اسـت

تازه اين هم گفته ي شخص  خـداست    

آدمي ممكن به هــرگــــونه خطــاســت

 

*س و ب:سيستان وبلوچستان

                            

خونه ی مادر بزرگه هزار تا قصه داره

اینم شعریه که از روی ترانه معروف خونه ی مادربزرگه...و به درخواست بچه های آسایشگاه دو گفتم.وبا همون ریتم خونه ی مادربزرگه می خوندیم تو پادگان

*********************************

قرارگاه عمو حسن سیصـــــدتــــــاسرباز داره

قرارگاه عمو حسن سربــــــازای نـــــــــاز داره

توی قرارگاه ما ،همه چی ســــــر جــــاشـــه

همه می میریم اگه، زیباسرشت نباشــــــــه

زیبا به ما هی پوئن، میداد و در روز بعـــــــــد

پوئن هارو بی دلیل ،یکی یکی خط مـــــــیزد

پوئن هاش کشته مارو، تو می بـــــــره آمـارو

شوفاژامون روشنه، گرم میــــــــکنه هـــــوارو

تو دسشوییا صابون، گرم هستن حمومامون

اگــــــه دروغ بگـــــــم من، واگــــذارم به آمـون

با حـــرفای تکراری، خیلــی اذیــــــت می کرد

به بعضیهاهم کمی ،فحـــش وفضـــیت میکرد

همیشه به ما میگفت،یالا زودتر به خط شید

تو چارتتون بمونید ،عمـــو میـــــاد به بازدیــد

ولی ماکه عمـــو رو ،یک بـــــار بیشتر ندیدیم

اون یکبارم که همــش،احمــق وگاو شنیدیم

قرارگاه عمـــــو حسن سیصدتاســـربـــاز داره

قرارگاه عمـــــو حسن سربــــازای نـــــاز داره

ره آورد دوره ی آموزش سربازی من

 یکــــی از روزهــــــای زنــــدگــانـــی           زدم آتــش به ایـــام جـــوانـــی

شدم عــــازم به کهریزک به جایـی              که نامش شد پدافنــد هوایــی

به ماگفتنـد سایت 3 هتــل هسـت             به هنگام رژه سربـاز ول هست

شنیدم پــــادگـان مـــا بهشتســـت             وحـــورالعین آن زیباسرشتست

سپس شد ناممــان تحصیـــل کرده             شمـــا ارباب مایید و نـه بــــرده

شب اول حــــدود ســـــاعت چـــــار             یکی بر پازنان می گفت بشمار

به او گفتم مگـــر تو نــــاخوشستی             بگو دیـوانه ای تو یا که مستی ؟

که نصف شب مـــــرا بیـــدار کـــردی            بگو آقــاچرا این کـــار کــــــردی؟

ودرحالـــی که سه را می شمــــارد            بگفت ارتش چراوچــون نــــدارد

حســــاب کـــارمان آمـــد به دستـم             وروی تخت خود درجانشستــم

وگفــــتم آه مــــــادرجان کجـــــایی؟            تورا من اذیـــت کردم خـــدایــــی

سر شب ناگهان صبحـــــانه دادنـــد            به هرکس تخم مرغ،یک دانه دادند

به جــــای منقل و تریـــاک و وافـــور             همــه معتـــاد به قندیم وکــــافور

نگفـــــتم راستــــــی در اول کــــــار             درون سلف شد رومان به دیــوار

همـــــانند اسیـــــــران عـــراقــــــی             دو قورت ونیم زیبـــــــا نیز بـــاقی

زبس چپ راست چپ داده به ماراد             نموده قـــوزک وزانــویمــان بـــــاد

سیاست توی خدمت هم عیانست             همیشه پـــای چپ اندر میانست

مگر چپ یکــــه پای آدمـــــی است              گمانم بـــانی آن خـــاتمی است

در آخـــــر جیـــــره را تــــاراج بردنــد               پتومــان را گروهــــی آج خوردند

به هنـــگام رژه هـــرکس به نحــوی              فراری می شود عمدی وسهوی

گروهـــــی  دائمـــا در فکــر جیـمند               معلــم هــــای شیطـــان رجیمند

همه بازیـگـــرانی خــوب و مـــاهـر                همه در شعبده استـاد و ســـاحر

یکیـــشان در شکم معـــده نــدارد                یکی هــــم می رود بــــوته بکـارد

یکی دیگــر دو تا چــادر علـــم کـرد               دوباره قـــــوزک پــــــــایش ورم کرد

 یکی هم آمبـولانس پادگـان شــد               وناجی  ز کــار افتـــادگــــــان شد

تاهــل تـوی خدمت زهــر مارسـت               فقط دنیــا به کـــــام زن نـــدارست

تاهل هم ولی یک جا مفیـدسـت                به پیش مرخصی ها رو سفیدست

 خلاصه حرف اینها حرف زورســت               برامان پــادگــان مـــاننــد گـــورست

همه سربازی ما این چنیـن شــد                بشین پاشــو ویا پـاشو بشین شد

فراوان توی خدمت بد شنیــدیــم                 بـــرای جشــن سردوشی که دیدیم

رژه مان آن چنان آن روز گنـــدیــد                امیـــر محتـــرم هـــم نیــز خنـــدیـــد

اگرچه روز سیـزده بـد به در شــد                ولی اوضـاع عمــــو تیــــره تــر شـــد

خدایــا یار سربازان تــو هستــی                بکش بر کلــه ی بی مــــوی دستـی

بکش دستـی تو یــارب ازسر ناز                براین بیچــــاره ی بدبخــت سربــــــاز

چرا که مـــی رود شخصیــت از او               نمـــــی مــــاند بــــرای او دگـــــــر رو

که بیندتوی سربازی چه کردست               ولی آن کس که شد سرباز مـردست

 

 

درد عشق

عزیزم قلبم از عشقت ورم کرد        وخاک عالمی را بر سرم کرد

اگـرچه بودم از زن هــا فــراری          مژه مصنوعیت آخر خرم کرد

نفت باعث عقب ماندگی

در ایران، آن فراوان چیز، نفتست           جهانی را به هم آویز نفتست

اروپــا ذلــه شــد از قیـمت نفـت            تمام مشکل مـا نیـز نفتست

رفتار زنانه مردنماهای امروزی

از دور یکی عشوه نمود و پا داد         در گوشه قلب من خودش را جا داد

نزدیک تر آمد و رخش را دیــدم           بــه بـــه به بــرادر خــودم اللــه داد

مد

  

حضرت آقــــا که ژل مــالیــــده ای                   تـوی آییــنــه خــودت را دیـــده ای

زیــــر ابــرو را تــو بــــالا مــی بری                   پنــکک ومــاتیــک دولا می خـــری

ای نخورده بیحواس ومست مست                  گوکه پیشانی دگرتیغش چه هست

ار چه پیــشــانی دهـد بخت بلنـــد                   می شود ضـــایع نیـاندازیـــد بنـــــد

آمده تــــی شــرت تــا بالـای نــاف                   می زدی دور و برش را پیـــف پـاف

شــــاید اصلاپــــــارچه کـم آمـــده                    کـــاین چنیـــن از نـــافتان بــالا زده

ران شلـوار تو را گر خورده مــوش                  خوب عوض کن چیزسالم تربپــوش

راستی مویت چراشدسیخ سیــخ                   کرده ای انــــدر پریــز بــرق میـــخ؟

من* که این گونه تو را ای باسواد                    داده ام بـــه زیــر بـــاد انـــتــقـــاد

چیـــــز خوبی بهر تو مد کرده ام؟                    طــرح نویــــی تــاکنــون آورده ام؟

هر جـــوانی را تنــــوع لازمســت                    بر حقیـــقت دیــده را بـاید نبســـت

(*من:مسئولین محترم مربوطه)

 

العاقل فی الاشاره

نوشته نــــامــه ای را شهـــر تهـــران                      برای شهـــر گــل شیــراز ایـــنسان

سلام ای شهر سعدی شهر شیــراز                       الــا ای حــافـــظت دنیـــایــی از راز

دلم می خــواهد از بهر تو ای دوست                     کنم از عقده های سینه ام پـوست

اهــــالی ام چــرا نــــا مهـــربــانـــــند                      چرا غـــافــل زشهــر بــی زبـــاننـــد

گروهی بر دویست و شش ســوارند                     خبــر از حــــال عـــــابـر هــا ندارنــــد

خدایی همه شان ماشین پرستنــد                      همیـــشه در پـــی ویــراژ هستنـــــد

تـصــــادف می کننــد در آخــــر کــــار                      و خود داغــــون و جمعی هم گرفتـــار

گــــروهی را زبـــالـــه هـــا همیـــشه                     غذای دیــشب و هم خـرده شیـــشه

درون کوچه می بینی که پخشست                      ازین روگربه هاشان همچورخشست

و بعضی عشـق بــوق وقــارقــــارنـد                       دهان بر گوشـــک مـــا می گــذارنــد

اگر دیـــدی بــه مـــاه تیــــر نـــــوروز                        تــو اینجـــا راحتی انــدر شـــب و روز

الا شیـــراز حـــــالم بس خرابــست                       تنفس بـــر مــن بـی کس حــرامست

پــــر دوده شــــده راه صـــدایــــــــم                        زبــس آلــــوده گـــردیــــده هـــوایــــم

کسی گر در هــــواپیـــــما نشیــند                        قشنــگ حافــــظــت را نیــک بیــــند

ولی مشکی شد از دوده چه گویم                        دمـــــاونــــد بلنـــد و مــــاه رو یــــم

چو بنزین گشته است امروز ارزان                         شده قلـــب مـــن بیچـــــاره لـــرزان

همیــــشه عــاقلان رایک اشــــاره                         نمــوده صــد هـــزاران راه و چـــاره

ولی یارانه چون شدهفتصدوبیست                      دگر العـــاقل فی المیــخ هم نیست

 

 

واگن مترو برای پایتخت ما کمه

میشود در شهر تهران هرکجایش زمزمه

یا که در تبـریـــزواهــوازودهـــات دیلمـــه

نزد این زنـــدانیان باآن رئیس محــکمـه

بیـــن مــاناوسـمیــرا یـا زری و فاطـمــه

                                                          علتی دارد ترافیک وشلوغی ها همه

                                                           واگــن مترو برای پایتـــخت مــا کــمـه

کـــارمـندی پنج صبح از خـواب شیـرینش پریــد

معده اش خـــالی ولی تــا به ســر متـرو دویــد

چون به مترو با هزاران مشکل وسختی رسید

جـــا بــرای ســوزن و کنــجد پـراندن هــم ندید

                                                            داد زد اودر میان سر صداوهمهمه

                                                            واگن مترو برای پایتخت مــا کمــه

تــازه دامــادی بـرای بــردن زیبــــا عـــروس

پول ماشینش نبــودوچهره اش زردوعبـوس

نه مثــال مایه داران توی ماکسیما و لــوس

به عروسش گفت در مترو میان سازو کوس

                                                             توی مترو له شدن روزی دو دفعه کارمه

                                                              واگــن متــرو بــرای پایتخــت مــا کمـــه

                                                            

  کرم خـــاکی یکی ازهمســایگــان مترو اسـت

روزی آمـــد درکنـــار پنـجـــره تنـــها  نشســــت

پیش چشمش از شلوغی و نبود جا شکست

از گــــروهی سر،وازدیــگر گــــروهی پــاودست

                                                            به درون لانه رفت وناله کرد یک عالمه

                                                            واگــن متــرو بــرای پایتخــت مــا کمـــه

گفت اگر یک مـــردک دیوانه حـــال  و تیــره بخت 

شهر اگر دودین نباشد آسمانش سفت وسخت

پس چه بهتــر نــام آن اصلا نبـــاشـد پـــایتخـــت

چون نبست از پیشتـــان آن مردک دیـوانه رخت

                                                          تا نگوید مصرع بعدی نثارش کن قمه

                                                          واگــن متـرو بـرای پــایتــخــت مــا کمه

دیـــر شد هرگه به منــزل از اداره آمدم

گر دویدم یا که با ماشین سواره آمدم

روز دیگر دیــر بـا متــرو دوبـــاره آمـــدم

هی زنم غر زد ومن دنبـال چاره آمـدم

                                                          دیدم این موضوع خوبی از برای شعرمه

                                                           واگــن متــرو بــرای پــایتخــت مـــا کمه

 

دود و فالوده

 تقدیم به روح پاک استاد عزیزم مرحوم پرفسور محمد خشنودی وهمه انان که قلبشان برای ایران می تپد :

عزیز هم وطن خـــــامـــوش،چنــدی               به حرف من فـــراده گــــوش، چنـدی

مگر مقصود از این فنـــاوری چیست                که از دستش دگر آسودگی نیست

چــــرا بـــاید هــوا آلــــــوده بـــاشــد                تنفس هــا ز جنـــس دوده بـــاشد

اگر آلـــــــودگی اینــجــــا زیادســـت                همین یــارانه ها ام ّّالفســــاد است

کنون بنزین شده یک لیتر هشتــاد                 برای شــادی و نـــوشین وشمشــاد

بــــرای اینــکــه اقــــا زاده پیـــمــان                 دهد ویــــراژبــا مـــاشیـــن پیـــکــان؟

اگر تیک آف شادی گشـــت تعطیــل                شود یکبــــارگی هالـــوی فـــامیــل

و نوشین گـــر زند کـــم خــطّّ ترمـــز                چگـــــونــه او زنــــد لاف و دهــد پــــز

هرآنکس راکه ماشینش زیادســت                به نسبت جيب ايشان هم گشادست

عدالت محوری اینجا شعار ســــت                چرا یــارانه ی سر مـــایــه دار ســـت؟

اگر یـــارانه ها مـــال فقــیـــرســـت                به حق شایسته ی نـــان و پنیـرست

نه این بنزین که چونان زهرمارسـت               بــرای هــــر چــه دارا و نـــدار ســــت

اگر بنـــــزین مــــا کمیـــــاب گـــــردد               بـــه مقـــدار لـــزوم ایجـــاب گــــــردد

کجا پیمان کشد دستی و تیک آف               تردد ســاده می گــردد هــوا صــــاف

دگر ماشین بـــرای خـــود نمـــــایی                نــــدارد انـــدرون شــهـــر جــایــــی

خـــدایا کــودک ملت به خـــوابست                گلـــویــش درد و حــال او خرابـست

دهد یــارانه ی همـــچون فالــــوده                 بـه خــورد مــــــردم بیـــچـــاره دوده

نبــــاید کــودکی با یک گلـــــو ،درد               خورَد فـــالــوده ی شیــرازی ســــرد

 

 

 

دانشجو نامه

 

 

آی مــردم نـــــام مـن دانشجــــو است                   

زندگـــی ام خالی از رنــگ و رو  اسـت

کارمــــن در خـــوابــگه خوابیــدنســــت                   

خــواب های رنگی آن گــه دیــدنســت

خواب بیـــکاری پس از تحصیل و درس                    

کشته من را نیمه شد جانـــــم ز ترس

دوستــان در طول هـــر یــک روزوشــب                    

گشته بیست و پنج ساعت خواب وگپ

یک طرف پنجاه و دو بــــرگ است ومــا                       

ســـوی دیــــگـر خـــــرو پـــف بچـــه ها

تــا کــه آیـــــد اخـــــر تــرم کــــار مــــن                       

می شود شب تا سحر گـــه خــــر زدن

می شـــود کــــورس تقــلـب امتـحـــان                   

عـینـهـــو تــــالار بحـــث و گفتـــمـــــان

مرضیـــــه کاغذ به بابــــک مـی دهـــد                     

اوجوابــش را بـه چشمـــک می دهـــد

می زنــد محــسن به پــــای مرتضـــی                     

اونـمـــی دانــــد جـــوابـــش از قــضــــا

ناظــــــــرک انــدر بـــــر فتـــانـــه است                          

نـاظر اســت امــا همه بهـــانه اســـت

گــــاه مـی گویـــــد جـــــواب امتحـــان                      

گــــه اشارت می کنــد درایــن میـــان

گــاه می گیـــــرد قـلـــم از دســــت او                     

می نویــســد از برایــــش پـشت و رو

تا که مهــــدی دست بـــالا می کنـــــد                     

ناظـــرک غــوغــا و بلــــوا می کنــــــــد

بچه جـــــان سوال بی مورد خطـاست                   

گـــو ببینــم که حـــواس تــو کجــاست

بهـــر نمــــــــره گـــــر اتـــــاق  وی روی                           

دور او بینـــــی بســی حـــور و پــــری

دل بــــه ناظــــر داده اند و در جـــــواب                        

قلــوه می گیــــرند و نمـــره های نـاب

این چنین است سر گذشت مــا عزیز                     

اشـــک خـــود را از بــرای مــا نــریـــــز

گــر که ترسیـــدم زپـــــاسی می روم                     

دست به دامان پزشکـان می شـــوم

می کنـــم حـــذف پزشـــکی درس را                     

می بــرم من ریشـــه هــای تـرس را

راه دیــگر کفش استـــاد است ومـــن                      

واکـس هست واین بروس ودست من

یــا دلــش می سوزد استـــادم وپــاس                    

یا نـه  وسیـــروس مـــرد آس و پــــاس

 

 

 

پ پ پ

ای خدا از دست پول وپارتــی                      

جام زهری بایدم نوشیدومرد

                                                             هرکجا رفتم یکی گردن کلفت                      

                                                            آمـــدوحق مرا بلعیدوخـــورد

یک شکم گنده ی ازتوبی خبر                      

یک نفرسرمایه داروضع لــرد

                                                         سر به هر بانک واداره که زدم                    

                                                         پیش هر مقام ارشــدیاکه خرد

بهر استاد ومعلم نیـــــز هـــم                    

باید اکنون زیر میزی را شمرد

                                                        خانه ات را گرزمانـــــی دزد زد                   

                                                        زندگی ات را اگر پیچیدوبـــــرد

گر نداری پارتی بیخــــود نـــرو                    

پیش هرقاضی ویاسرهنگ وگرد

                                                        زهر میخواهی زبهرخودکشی؟                  

                                                        پارتی خواهد به او باید سپــــرد

دیز ازدواجی

روزها انــــــــــدر پی هــم می رونــد              

لحظه هــــا از عمر مـــــا کم می شوند

 

فکر بی یـــاری مـــــرا  کرد نیمه جان             

مردم از تنهــــــایی و زخــم زبــــــــان

صبح تاشب در پی یـــک همســـــرم                

گــرم تحقیق وســــــوال از دختـــــرم

وز سر شــب تا سحـــر از فکرشــان             

میکشم از بهر خـــــــود خط ونــشان

خــاک عالــــم بر سربی عرضــه ات              

هیکل داغــــــون وچکش خــورده ات

تا به حالا گو که از چه بــی زنـــــی؟              

ریشه ات را از چــــه تیــشه میزنی؟

او نمـــی دانــــد که مـــن از بهر یــار            

 کرده ام سرتوی هر سوراخ وغــار

ان کسی که در دل مــن جــا گرفــت               

 او خــــودش را از بـرای مـا گرفت

وان دگـــــر که مــن شــدم لیــــلی او               

 نیست در دل هیچگه میلی بـــــه او

راستش یــــک روزکی در تـور مـا           

  دخـــتـری افتــــاد ازدست قـــضـا

به عجب چشم و عجب مژگان داشت             

از محاسن همه را ایشان داشـــــت

روی مــــاه و بینی اش یـک پـا قلـم             

کـله ی گـردش توگویی چــــون کـلم

گیــسوانـــش را نگـو دل مـی ربـود             

ابـــــروانش چون دم زنبــور بـــود

خــوب خلاصه مرده بـودم از براش         

 نان نمی خـــــوردم دگــر حتی لواش

داشتــــــم هـــرروزه لاغـــر میـشدم             

 راهی دنیای آخـــر مـــی شـــــــدم

خـــانــواده علتـــش جـــــویا شدنــــد             

 بهر فهم نام او پــــــویـــــا شـــدنـد

همـــه را گفتــم مـن از سیـر تا پیاز         

 از دل بیچاره کـــــردم عقــــده باز

همــه بعد از گفتـگو راضـی شـدنــد           

از برای پرس و جو راهـی شــدنـد

دس دراز تـر از دو پـا باز آمــدنــد        

  این چنین گپ با من مسکین زدنـد

کـــرده جراحی پلاستیـک او دماغ           

از کرم است روی مـاه و رنـگ آغ

تـــوی چشـمش لنـزک آهـویی است            

 مژگــانش را نگو مصنـوعی اســت

از خـودش دو پـای دارد و دو دسـت           

راستی کفش ولباسش نیــــــــز هست

تازه قدری هم طـرف سر به هواست           

چـــپ وچوله می رود نی راه راست

بعــد اینــهـــا قــدری آشفتـــه شـــــدم             

نا خـــــــود آگه یـــاد ایــن گفتــه شدم

"ای مجــــرد زن بگیــر و نـــی عـــدو         

 رو عروســـی کــن ولی با گفتگو "

ای خــــــــدا جانـــــم به لب آمد دگـر            

شام تـــار بی نگاری کــــن سحــر

معده ی سیـــروس شد خالـی ز نـان           

 یـازنش ده  یا بکش این دختــــران  

بلبل دل

سلام

 بلبـــــل دل روزی از منـــزل پریـد              

ناگـــــهان حــوریه ای زیبــــا بـدید

                                            شوخ چشمی ها نمود آن دخترک               

                                            هی کشید از پشت چادر او سرک

                                                                     هـی دل بی صــــاحب مـا را ربـود             

                                                                     بـــاز شد ناگـــه در گفت وشنـــود

گفتمش شیرین سخن مثل شکـــر             

 گشتـــه ای تو مـــادرمـــن هم پدر

                                           گو که اول نــام زیبـــای تـو چیسـت           

                                          خالقت شایسته ی جز بیست نیست

                                                                         گـفـت اول دارم از تــو یــک ســـوال            

                                                                        قبل از آن هم صحبتـــی را بـی خیال

گو که ماکسیـــما توداری یا رونیز؟           

گفتمش طیاره شخصی هست نیـز

                                 دخترک من را خری هست کورولنگ        

                                زینـــکش پرزرق وبرق وهم قشنــگ

                                                                       ماکسیــــما را ازکــــــجا مـــن آورم        

                                                                      جیــــب خالـــی پـــدر یـــا مـــــادرم؟

این خــرکوری که می بینــــی کنــون        

نیمه قرضی است ونصفی جای خون

                                           صاحبـــش مــرغ پدر راکشتــــه بود          

                                          این الاغــــک خونبهـــایش گشته بود

                                                                            بعدازآن گفتــاکه ویلایـــت کجــاست؟       

                                                                           دراروپـــــا یـاکــــه شـرق آسیـاست؟

گفتــــمش ویـــــلاوکاشـــــانه کــجا         

آسمــــــان جــــل رادر و خـــانه کجا

                                        باصـــدای دلنشیــــــن دختـر بگفــت        

                                        گـــو ببینــم ای خـل وپوســـت کلـفت

                                                                        دکتــری یــاکـه مهنــدس ای پســر؟         

                                                                       کا رشنــاس ارشـــدی یـــا بیشتـــــر

گفتــمش والله کـــــلاس هفتمـــــم            

شهــر را گـــز میــکنم با مردمـــــم

                                          ناگهــــــان روح ازســـردختـــرپریـــد          

                                         توی گوشـــــم سیلی محکــم کشید

                                                                           گفـــــت گــم شو ای کثـــافت زودتر          

                                                                           مــــن تنفــــردارم از اســـم پســــر

               خـــــر مـــا از کرگــــی ها دم نداشت           

               رفت جراحـــی پلاستیک دم گذاشــت     

 

دنیای وارونه

التما ست می کنم استـــاد جــــــان  

بهرپاسی گشتــه ام مـن نیـمـه جان

                                                                        جان من مادربزرگــم مـــرده است                 

                                                                         خواهر کوچکترم سم خورده است

راســــتــی استـاد  قلـــب راستــم                 

تیر ناحــق خورده مـــن اینجـاسـتم

                                                                        ورنه من اقلیدسم در عصر خویـش                

                                                                        نمره ام هر چند گشته بنج وشیـش

گشته اینهاصحبــت هـــرروزمـــن                   

خسته شد از فک زدن ها این دهن

                                                                         زندگیمان درگروی یـــک ده اسـت                

                                                                         ده مسکـن هرکجــاوهـرگـه است

سعـــی و کوشـــش از اهمیت فتاد               

بازبانت باس کــــــن فکــرت مبــــاد

                                                                  درسهاراخوانده ام کشکست وماست             

                                                                  در شکم بــــایـد نبــاشد روده راســت

 نوزده اینجابهتـــرازیک صفـــر نـیست                     

 چونکه راحت می شودآن صفر بیست

 

پووووووووووووول

پـــول ای  جانــم  فدای اســـم تـــو                   

من فـــدای ریــز ریـز جــسم تــــو

درد ملت را دوایـــی پـــول جــان                  

 تورئیس هر کجــایی پول جــــان

با تـــو آدمها عجب خــر میشوند                  

پارسایـــان دزد ماهر می شونــد

ظلم بـر بیـچــاره ومسکیــن  کنند                

هر غلــط از کینه و از کیــن کنند

گوئیا که نـه خــدایی هست ونــه                

 چاه دنیـا را سر انجــامی و تــه

راستی اسمـــت دهــان پر میکند                 

هر کسی را او زبــان برمیـــکند

پیر مـــرد شصت سالــه یا  جوان                 

دختــران مــاه روی و هم زنــان

پیش تــــو انهــا همه  کم آورنـد                 

نازهــــا بهرت به منت می خرند  

بازگو جیــــب مـــن مسکین چـرا               

 گشته خــالی از تو ای پول وپلا

نکنـد که جـیب من بــو می دهـد                 

کز نبود   تو هیا هـــو می دهــد

البتــه چـرک کـف دستی تو پول                

پول جان فرما   دعایم را قبـــول

من کثیـف و چـرک آلوده  شــوم               

از تو مشکی گردم و دوده شوم

عزتــم آنگــه فـراوان  می  شـود               

زنــدگی ام به چه اسان می شود

مسجد و میخــانه  هر دوجای مـن              

 زاهـــد و ساقی به  پیش  پای من

میکنم  لعنـــت  به شیطان ای  خدا             

 من نخواهم ظلـم بر خلـق  تـو را

پول اگرچــه نــازونعمت می دهـد               

آدمیـت را نـه  ثـــروت می دهـــد

                                                 جان به تن داده شرف سیروس جان               

                                                 نـــی  لباس و تیــــــپ های انچنـــان

مکانیک نامه

من مکانیـــکی ام و از رشتـــــه ام                     می گریزم مـن روانی گشتــه ام

حداقـــــــل ۱۰ دوازده ترمــــــه ام                     از لحـاظ عقل وتن دی فرمـه ام

توی دانشگه فسیــــلم دوستــــــان                         دیگرم دندان نمانــده در دهــان

کی کنون آخـــربه من زن میـــدهد                       به  اجل  دخترش تـن مـــی دهد

دیگر ازدینامیکم خـــــــم شدکمــر                       گشته پیشانی چروک وطاس سر

هیکلم مثل دماسنـــــج خــــم است                       خر زدن از بهر ترمو2 کم است

دوستان جـــــان خــــدا یاری کنیـد                      بهر طراحی شما کــــاری کنیــد

جان من از درس سیـــــــالات نگو                     نـازنین چشمم دگــر رفتـه زسـو

وای وای ازدسـت درس انتقــــــال                     ای خدا دیـوانه گشتم نیست حال

روزوشب در پیش هر استاد خویش                    می گذارم من گــرو ناچیز ریـش

جان من نیــروگـــهم را پاس کــــن                     یک  نگه بر سر وموی طاس کن

درس موتور از کجــــا داند که مـن                      بعـــد ها باید بگیـرم زیــل و زن

 کاین چنین بر سر بــــلا مـی آورد                    ایــن ســوالات از کجـــا می آورد

آی مـــادر ای پدر دس روی دس؟؟                    زن بگیـرید از برایـــم قبل درس

بعد این ها قد من خــــم می شــود                       از بلنــــدای قــدم کـــــم می شود

مادر این روی سیـــاهم را ببیـــن                       ازگریس است نی زشرمست وزکین

بعـــــد پاسی تمـــــــام این دروس                       می شوم شاگـــرد صفر اتــوبـوس

اصفهان- شیــــراز را کردن هوار                      می شــود آینـده ی سیروس  خـوار